FIELD OF DREAMERS

PLATFORM VOOR DROMEN...DEZE STAD

Deze bijzondere stad, Gorinchem, stad met historie en cultuur, en heel veel nieuwe initiatieven de afgelopen jaren.

Het is alsof er ineens iets open is gegaan, toen, aan het begin ook van dit festival. Alsof toen ineens duidelijk werd dat we er mochten zijn, met onze ideeën en onze dromen. Allerlei zaken werden naar een hoger plan getrokken. lijkt het wel.

Met de geschiedenis die hier ligt op het gebied van popmuziek (zie daarvoor ook het boek We want more, 50 jaar popmuziek in Gorinchem, te verkrijgen bij het VVV), met name de popfestivals begin jaren '70, maar aan de andere kant ook het wat stugge en gesloten karakter van de Gorcumers, is het niet vreemd dat juist een festival als het Gorcums Hippiefestival hier is ontsproten. Mensen hebben behoefte aan vrijheid, los gaan en tegelijkertijd openheid naar elkaar en verbondenheid. Vriendelijkheid, zorgzaamheid in een steeds hardere maatschappij, ook. Het zachte, vredelievende, vrijheidsliefhebbende en creatieve van de hippies sluit daar goed bij aan. Met name de muziek uit die tijd wakkert die sfeer aan.

Bij het Muziek Projekt in de Haarhorst (nu PoGo) werden al festivals georganiseerd en dat project had tevens verschillende bands met een hippie sound voortgebracht. Die bands en de tijdsgeest maakten dat we erin geloofden. En het is ervan gekomen. Het hippiefestival is er omdat velen hetzelfde verlangen bleken te hebben. Het voorziet in de behoefte aan reuring, gemeenschappelijke ervaringen, gezien worden, er mogen zijn, verbinding. Ook met de nieuwe festivals Buiten de Waterpoort is te merken, mensen willen samen dingen beleven.

De gemene deler op het hippiefestival is groots dromen en je dromen waarmaken. Het festival krijgt z'n vorm door al die verschillende inspirerende types die er rondlopen.

= = = =

WAT IS VRIJHEID?

Wat is vrijheid, als je weet dat heel veel mensen, en dieren, niet in vrijheid leven? En dat ook niet op korte termijn zullen doen? Wat is genieten van een fijn leven, als je weet dat er zovelen geen fijn leven hebben? Hoe kunnen we ons zo overgeven aan onze overvloed, als er mensen zijn die niet weten waar ze de volgende maaltijd vandaan moeten halen? Hoe kunnen we ons overgeven aan lekker niksdoen en gezellig met elkaar kletsen, als we weten dat er mensen zijn die altijd moeten werken, en geen vrije keuze hebben? Hoe kunnen we genieten van muziekoptredens en lekker gaan staan dansen en de vrijheid vieren, als er mensen zijn die niet eens een huis hebben, een plek om 's nachts te slapen en om veilig te verblijven met je gezin? Wat is dat voor leegheid, als je grootste probleem is dat je niet kan kiezen welke gitaar te gebruiken voor je optreden, of welke kleren je aan moet trekken als je lekker gaat feesten? Wat is onze vrijheid waard in deze wereld??

De vrijheid die we hier in Nederland, in het westen hebben, is bevochten door onze voorouders en wordt dagelijks bevochten door de bestuurders en door iedereen, want bestuurders hebben ook draagvlak nodig. Door de eeuwen heen zijn we overtuigd geraakt van de gelijkheid tussen mensen ongeacht huidskleur, geslacht en wat voor onderscheid er ook maar te maken is. We zijn van mening dat ieder mens in vrijheid zou moeten kunnen leven, met vrije meningsuiting en tevens verantwoordelijkheid voor elkaar want in een vrije samenleving ben je dus ook meer verantwoordelijk dat het goed reilt en zeilt, je mag immers zelf je keuzes maken.

Omdat nog niet iedereen die vrijheid geniet, is het belangrijk om die voor te leven. Om te laten zien dat het werkt. Te laten zien dat juist in vrijheid, mensen verantwoordelijker worden naar elkaar toe. Dat er meer verbinding ontstaat in een groep individuen die vrij is om te doen wat ze zelf willen. Dat mensen van nature vreedzaam met elkaar samenleven. Geneigd zijn elkaar te helpen. Goed te doen.

En dan, als de verbinding er is en steeds wordt versterkt, komt de creativiteit. Mensen bedenken nieuwe dingen, maken plezier. Worden blij en maken elkaar blij. Dan gaat het stromen. Dat welzijn dat dan stroomt, die overvloed, die liefde, die maakt gezond, maakt mooi. Het wordt één prachtig geheel, die groep mensen die in vrijheid met elkaar samenleeft.

Je ziet het op ons festival. We maken er allemaal elke keer weer het beste van. Hele verrassende dingen zie je op het veld gebeuren. Spontane interacties. Mensen die lekker spelen. Kinderen die prachtige schilderijen maken. Mensen die elkaar helpen als iets minder makkelijk gaat. Blije gezichten. Een mooiere wereld. Die ontstaat vanzelf, in vrijheid.

Bijna weer. 6-7-8 juli de twaalfde editie. Het Gorcums Hippiefestival!

AANKONDIGING EERSTE HIPPIEFESTIVAL 2007 in lokale krant, door wijlen Aart Roza

Gorinchem – Het hippiefeest, dat op zaterdag 14 april in de Haarhorst werd georganiseerd, heb ik niet bezocht. Ik heb het niet zo op hippies, waarschijnlijk omdat ik die periode – eind jaren zestig, begin jaren zeventig – zeer bewust heb meegemaakt. Als middelbare school leerling, student én muzikant. Dat zweverige en nihilistische beviel me niet en dat alles ‘te gek mèn’ was. Als je luistert naar ‘We’re Only In It For The Money’ van Zappa’s Mothers Of Invention snap je wat ik bedoel. En dat ik sinds die tijd lang haar heb, heeft meer te maken met wat ik eens las in een interview met country outlaw Willie Nelson (74 jaar oud inmiddels): “To me long hair is freedom.” Dat er in diezelfde periode onwijs goede muziek gemaakt werd staat bij mij echter nog steeds als een paal boven water. Sterker, wat muzikale periode betreft is die daarna nooit meer overtroffen. Vind ík, ik zeg niet dat het zo ís! Omdat op die muziek door de nu optredende acts werd ingehaakt, werd het volgens mensen die er speelden met name later op de avond uiterst gezellig en vooral ook druk. Met jong en ouder publiek. Daarom opperde men na afloop meteen het idee om zondag 8 juli een herhaling te plannen, nu in de open lucht. Buiten de Waterpoort. Dan wil ik wel even gaan kijken en dan vooral uit nostalgische overwegingen door de plaats. In 1974 en 1975 werden er namelijk de strandfestivals georganiseerd door OF Producties, waar ik als medewerker liep. OF stond voor Otto Haitsma en Frank van der Meijden. Die festivals, vertelde Frank me in een interview in ’97, waren in eerste instantie in het leven geroepen om zijn verjaardag te vieren. Dat lukte goed, want er was veel - meer dan aardige - muziek en de sfeer was optimaal. De vroegere Doe Maar, en huidige Bløf manager Frank zat toen ook al volop in de muziek en leverde echte klassebands zoals Finch, het jonge Barrelhouse en de voorloper van Doe Maar, The Slumberland Band, die was opgericht nadat CCC Inc. uiteen was gegaan. Dat waren wel prototypes van hippies, die zich naar optredens begaven in een omgebouwde zwart gespoten touringcar, die natuurlijk meteen vast kwam te zitten in het strandzand. Ik herinner me nog het getob om het als een gestrande bruinvis bewegingloze vehikel weer vrij te krijgen. Dergelijke grappen worden nu op voorhand ondervangen, omdat het festival wordt georganiseerd op het veld Buiten de Waterpoort, waar de ondergrond aanmerkelijk stabieler is. Bovendien is het slim van initiatiefneemster en optredende artieste – in de Joni Mitchell sfeer – Donna Bastiaans, om een oplossing achter de hand te hebben bij slecht weer; dan wordt een tent opgezet. Donna is natuurlijk al jaren een vaste waarde op de regionale podia, maar van nationale bekendheid is Izak Boom, die stadsdichter Ro van Doesburg muzikaal zal ondersteunen bij diens presentatie. Charl Meijerink weet met zijn band All Ride als geen ander de muziek van Grateful Dead en David Crosby dichtbij te brengen, terwijl Mike Doulis er zelfs in geslaagd is een Santana band op te trommelen. Gitarist Marco van Zwieten was nog niet geboren toen Jimi Hendrix overleed, maar zal met zijn band Back In Town een uiterst geloofwaardige ode brengen aan de Amerikaanse meester, terwijl de Almkerkse kunstenaar Hans Veen goed uit de voeten kan met het werk van Don McLean (‘American Pie’ was echt van hem, niet van Madonna!). Aan de moeilijk te benaderen vokalen van Joan Baez mag alleen Helga Buitelaar een uitvoering geven, terwijl Tilburger Gregor Swinkels komt met repertoire van Neil Young. Marco Kieboom uit Woudrichem heeft alles met Jim Morrison en treedt daardoor op met de tribute band D’n Doars. Om het muzikale feest compleet te maken zal de grandioze songwriter/zanger/gitarist Joeke Knijft samen met Gertjan Slagmolen en Frank Renau nummers van Creedence Clearwater Revival een akoestische vertolking geven. Alle artiesten treden op tussen 14.00 en 21.00 uur. Parkeren is op zondag in Gorcum gratis en aangeraden wordt om gebruik te maken van de parkeergarages. Een uitzondering wordt gemaakt voor echte hippiebusjes; die mogen (tot middernacht) op het festivalterrein staan. Ook voor kinderen komen er allerlei aardige dingen, zoals djembe spelen of geschminkt worden.

8 Juli, Gorcum hippiestad. Voor één keer?

Hippies
Het toppunt van de hippiecultuur lag in de zomer van ’67, precies veertig jaar geleden, bekend als ‘the summer of love’ en de ‘place to be’ was San Francisco. Lief zijn voor elkaar was het motto, met een bloem in het haar, maar gehaaide zakenlui zagen meteen ook een gigantische doelgroep; namelijk door die lieve jongelui een financiële poot uit te draaien met van allerlei volgens hen hippie-achtige merchandising. Net zoals een aantal componisten en tekstdichters. Een Engels bandje als The Ivy League heette plotseling The Flower Pot Men, die in hun hit ook al naar San Francisco wilden. Dat die jongens konden zingen wisten we al, maar ze haakten wel erg doorzichtig in op de nieuwe rage. Net als het ‘one hit wonder’ Scott McKenzie, die met het door John Phillips van The Mama’s & the Papa’s geschreven ‘San Francisco’ een wereldwijde nummer 1 hit scoorde (kassa!). Het onder andere door Jerry Garcia (Captain Trips) van Grateful Dead gepropagandeerde gebruik van hallucinerende middelen eiste talloze goedgelovige bloemenkinderen slachtoffertjes, die bijvoorbeeld dachten dat ze konden vliegen. De muziek was echter, in de meest uiteenlopende genres - of combinaties daarvan - over het algemeen uitstekend en voor die tijd zeer vernieuwend. Volgens velen stopte dat pas toen onder andere Rotten met zijn Sex Pistols vanaf eind ’75 roet in het eten kwam gooien. Voor mij begon de love & peace zeepbel al in ’68 forse scheuren te vertonen met de studentenrellen in Parijs en knapte definitief in december ’69, bij het festival in Altamont met onder meer The Rolling Stones, waar bij de veldslag zelfs Jagger en Richards duidelijk uit het lood geslagen waren.
A.R.