VISIE

2007 - 2017  Tien jaar Gorcums Hippiefestival!! 7-8 en 9 juli de elfde editie.


We zijn allemaal verbonden met elkaar. We zijn allemaal mensen op dezelfde aarde, we ademen dezelfde lucht, leven onder dezelfde zon, kijken elke nacht naar dezelfde maan en sterren en hebben allemaal hetzelfde stof onder onze voeten. Elk mens heeft behoefte aan voedsel en aan drinken, aan veiligheid, sociale geborgenheid en acceptatie van zichzelf. Elk mens wil ook gewaardeerd worden om wie hij is en wat hij uitdraagt en wil zichzelf kunnen ontplooien (naar de piramide van Maslow).


Maar het is meer dan dat. Hoe wij ons tot elkaar verhouden, heeft grote invloed op hoe het gaat in de wereld. Er zijn er die zeggen dat we allemaal een uiting zijn van één wezen, een vonkje van dezelfde oer-energie genaamd.. Liefde. Vast staat dat ieder mens invloed heeft op het geheel. Wat verantwoordelijkheid met zich meebrengt.


Na lange tijd van ieder op een eilandje, ieder voor zich, voelt het alsof er nu een tijd aan komt van meer verbinding. Puur door de behoefte daaraan. Maar ook omdat dat de logische volgende stap is in de ontwikkeling naar liefdevolle wezens. De natuurlijke drang van de mens is niet ieder voor zich. We hebben het niet écht goed als onze buurman of buurvrouw het slecht heeft. Het recht van de sterkste is niet zaligmakend, blijkt zelfs onwaar. Van nature houden we de groep bij elkaar en zorgen we voor elkaar. We zijn sterk en hebben het goed als we samen opgaan. Ieder mens heeft waarde. Ieder mens mag er zijn. Ieder mens heeft z'n zwaktes en z'n kracht. Ieder mens heeft potentie. Die komt tot uiting in een wereld waar er oog is voor elkaar. In een wereld waar er oog is voor elkaar, gaat het niet om winnen of verliezen, om bezit, om status, om uiterlijkheden. Ieder mens heeft zijn eigen unieke bijdrage die net zo belangrijk is als de bijdrage van ieder ander. Ieder mens wil ook vrij zijn om z'n eigen keuzes te maken. Die vrijheid kunnen we ook hebben. Mits we ook onze verantwoordelijkheid voor elkaar nemen. Dan is het pas echte vrijheid.


Die verantwoordelijkheid wordt steeds meer genomen, kijk naar de vlucht die duurzaamheid neemt, kijk naar de relatief grote bereidheid om vluchtelingen op te nemen. Het feit dat er meer naar buiten komt over verrijking ten koste van andere mensen, andere landen en de verontwaardiging daarover. Het steeds grotere bewustzijn van wat we doen met de natuur. De groeiende aandacht voor ontwikkeling, voor onderwijs, voor het dichten van de kloof tussen arm en rijk, voor het algemeen geestelijk welzijn van de mens.


Met dieptriest nieuws op tv elke dag, grote rampen van terreur en ook de natuur, onrecht en misstanden waar je van in een hoekje zou kruipen, en steeds meer onmin dichter bij huis en ook in huis, lijkt het moeilijk om hoop te houden. Maar hoop is veerkrachtig en weerbaar, blijkbaar. Hoop is onder de oppervlakte voelbaar. We laten ons er kennelijk niet onder krijgen. We weten het gewoon: we ontwaken.

 

De hippies wilden een vredelievende samenleving waarin plaats was voor iedereen. Ze stonden voor vrede, vrijheid en spirituele groei. Ze hadden het besef van verbondenheid met elkaar en met de natuur. Kapitalisme, oorlog en materialisme werden op een vreedzame manier bestreden en vrijheid en liefde werden gepropageerd.

Seks, drugs en rock 'n roll waren slechts middelen om het doel te bereiken: een samenleving en een wereld zonder oorlog, met oog voor elkaar en voor de natuur, met gelijke verdeling van rijkdommen, waarin een plek is voor elk individu. Waarin een plek is voor elk volk; iedereen heeft recht op ’n plek in de wereld en iedereen heeft iets bij te dragen. Waarin arbeiders en arme landen niet worden uitgebuit om de economische groei te garanderen. Waarin de economie er is voor de mens en niet andersom. Waarin ieder mens met zelfrespect kan leven en kan functioneren. Waarin we elkaar accepteren en respecteren.


Met het besef dat alles en iedereen verbonden is met elkaar en elk individu invloed heeft op het geheel, is het tijd om jezelf te zijn, jezelf te laten zien, het beste in jezelf naar boven te laten komen, elkaar te zien, naar elkaar te kijken, elkaar te erkennen en herkennen, jezelf in de ander te zien tot je gaat zien dat we allemaal één zijn!


Er is geen betere manier om op een ontspannen manier samen te zijn met mensen van alle soorten en maten, alle leeftijden, alle rangen en standen, alle achtergronden dan met de gemene deler MUZIEK. Muziek verbindt alle mensen met elkaar. De muziek die bij uitstek een gevoel van verbroedering geeft is natuurlijk muziek uit de hippietijd, de tijd waarin muziek het sterkste middel was om mensen bewust te maken, om los te breken uit verwrongen normen en waarden en vrijheid, verbondenheid en liefde te propageren en HOOP te geven.


In de geest van die tijd en dus met die muziek willen we er samen een mooi muziekfeestje van maken: het Gorcums Hippiefestival!

Tot over een paar weken! 7, 8 en 9 juli.

 

AANKONDIGING EERSTE HIPPIEFESTIVAL 2007 in lokale krant, door wijlen Aart Roza

Gorinchem – Het hippiefeest, dat op zaterdag 14 april in de Haarhorst werd georganiseerd, heb ik niet bezocht. Ik heb het niet zo op hippies, waarschijnlijk omdat ik die periode – eind jaren zestig, begin jaren zeventig – zeer bewust heb meegemaakt. Als middelbare school leerling, student én muzikant. Dat zweverige en nihilistische beviel me niet en dat alles ‘te gek mèn’ was. Als je luistert naar ‘We’re Only In It For The Money’ van Zappa’s Mothers Of Invention snap je wat ik bedoel. En dat ik sinds die tijd lang haar heb, heeft meer te maken met wat ik eens las in een interview met country outlaw Willie Nelson (74 jaar oud inmiddels): “To me long hair is freedom.” Dat er in diezelfde periode onwijs goede muziek gemaakt werd staat bij mij echter nog steeds als een paal boven water. Sterker, wat muzikale periode betreft is die daarna nooit meer overtroffen. Vind ík, ik zeg niet dat het zo ís! Omdat op die muziek door de nu optredende acts werd ingehaakt, werd het volgens mensen die er speelden met name later op de avond uiterst gezellig en vooral ook druk. Met jong en ouder publiek. Daarom opperde men na afloop meteen het idee om zondag 8 juli een herhaling te plannen, nu in de open lucht. Buiten de Waterpoort. Dan wil ik wel even gaan kijken en dan vooral uit nostalgische overwegingen door de plaats. In 1974 en 1975 werden er namelijk de strandfestivals georganiseerd door OF Producties, waar ik als medewerker liep. OF stond voor Otto Haitsma en Frank van der Meijden. Die festivals, vertelde Frank me in een interview in ’97, waren in eerste instantie in het leven geroepen om zijn verjaardag te vieren. Dat lukte goed, want er was veel - meer dan aardige - muziek en de sfeer was optimaal. De vroegere Doe Maar, en huidige Bløf manager Frank zat toen ook al volop in de muziek en leverde echte klassebands zoals Finch, het jonge Barrelhouse en de voorloper van Doe Maar, The Slumberland Band, die was opgericht nadat CCC Inc. uiteen was gegaan. Dat waren wel prototypes van hippies, die zich naar optredens begaven in een omgebouwde zwart gespoten touringcar, die natuurlijk meteen vast kwam te zitten in het strandzand. Ik herinner me nog het getob om het als een gestrande bruinvis bewegingloze vehikel weer vrij te krijgen. Dergelijke grappen worden nu op voorhand ondervangen, omdat het festival wordt georganiseerd op het veld Buiten de Waterpoort, waar de ondergrond aanmerkelijk stabieler is. Bovendien is het slim van initiatiefneemster en optredende artieste – in de Joni Mitchell sfeer – Donna Bastiaans, om een oplossing achter de hand te hebben bij slecht weer; dan wordt een tent opgezet. Donna is natuurlijk al jaren een vaste waarde op de regionale podia, maar van nationale bekendheid is Izak Boom, die stadsdichter Ro van Doesburg muzikaal zal ondersteunen bij diens presentatie. Charl Meijerink weet met zijn band All Ride als geen ander de muziek van Grateful Dead en David Crosby dichtbij te brengen, terwijl Mike Doulis er zelfs in geslaagd is een Santana band op te trommelen. Gitarist Marco van Zwieten was nog niet geboren toen Jimi Hendrix overleed, maar zal met zijn band Back In Town een uiterst geloofwaardige ode brengen aan de Amerikaanse meester, terwijl de Almkerkse kunstenaar Hans Veen goed uit de voeten kan met het werk van Don McLean (‘American Pie’ was echt van hem, niet van Madonna!). Aan de moeilijk te benaderen vokalen van Joan Baez mag alleen Helga Buitelaar een uitvoering geven, terwijl Tilburger Gregor Swinkels komt met repertoire van Neil Young. Marco Kieboom uit Woudrichem heeft alles met Jim Morrison en treedt daardoor op met de tribute band D’n Doars. Om het muzikale feest compleet te maken zal de grandioze songwriter/zanger/gitarist Joeke Knijft samen met Gertjan Slagmolen en Frank Renau nummers van Creedence Clearwater Revival een akoestische vertolking geven. Alle artiesten treden op tussen 14.00 en 21.00 uur. Parkeren is op zondag in Gorcum gratis en aangeraden wordt om gebruik te maken van de parkeergarages. Een uitzondering wordt gemaakt voor echte hippiebusjes; die mogen (tot middernacht) op het festivalterrein staan. Ook voor kinderen komen er allerlei aardige dingen, zoals djembe spelen of geschminkt worden.

8 Juli, Gorcum hippiestad. Voor één keer?

Hippies
Het toppunt van de hippiecultuur lag in de zomer van ’67, precies veertig jaar geleden, bekend als ‘the summer of love’ en de ‘place to be’ was San Francisco. Lief zijn voor elkaar was het motto, met een bloem in het haar, maar gehaaide zakenlui zagen meteen ook een gigantische doelgroep; namelijk door die lieve jongelui een financiële poot uit te draaien met van allerlei volgens hen hippie-achtige merchandising. Net zoals een aantal componisten en tekstdichters. Een Engels bandje als The Ivy League heette plotseling The Flower Pot Men, die in hun hit ook al naar San Francisco wilden. Dat die jongens konden zingen wisten we al, maar ze haakten wel erg doorzichtig in op de nieuwe rage. Net als het ‘one hit wonder’ Scott McKenzie, die met het door John Phillips van The Mama’s & the Papa’s geschreven ‘San Francisco’ een wereldwijde nummer 1 hit scoorde (kassa!). Het onder andere door Jerry Garcia (Captain Trips) van Grateful Dead gepropagandeerde gebruik van hallucinerende middelen eiste talloze goedgelovige bloemenkinderen slachtoffertjes, die bijvoorbeeld dachten dat ze konden vliegen. De muziek was echter, in de meest uiteenlopende genres - of combinaties daarvan - over het algemeen uitstekend en voor die tijd zeer vernieuwend. Volgens velen stopte dat pas toen onder andere Rotten met zijn Sex Pistols vanaf eind ’75 roet in het eten kwam gooien. Voor mij begon de love & peace zeepbel al in ’68 forse scheuren te vertonen met de studentenrellen in Parijs en knapte definitief in december ’69, bij het festival in Altamont met onder meer The Rolling Stones, waar bij de veldslag zelfs Jagger en Richards duidelijk uit het lood geslagen waren.
A.R.